Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά συνεχίζει το αλληλέγγυο εκπαιδευτικό έργο του διαδικτυακά λόγω των περιοριστικών μέτρων για την αντιμετώπιση του COVID-19.

ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Αγ.Αναργύρων & Κω

Παλιά Κοκκινιά, 18542, Αθήνα

Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά (ΑΣΜΠ)

και το Χρονικό της Μέρας του Μετανάστη

Την Κυριακή 18.12.2011 ήταν Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη και της Μετανάστριας. Με αυτή την αφορμή, όπως κάνουμε τα τελευταία 6 χρόνια την ίδια μέρα, το ΑΣΜΠ πήρε την πρωτοβουλία εκδήλωσης στην κεντρική πλατεία του Πειραιά (πλατεία Κοραή), φέτος σε συνεργασία με δεκάδες μαθητές και μαθήτριες του Μουσικού Σχολείου Πειραιά, που έκαναν επί βδομάδες πρόβες για να συνδράμουν με μια 3ωρη συναυλία.

Σκοπός της εκδήλωσης μας μεταξύ άλλων ήταν:

-να αναδειχθεί η κοινή μοίρα των Ελλήνων και Μεταναστών κατοίκων του Πειραιά και η ανάγκη συμμετοχής όλων στη ζωή της πόλης,

-να τονιστεί η ανάγκη δράσεων αλληλεγγύης και συμφιλίωσης,

-και η συμπαράσταση μας στην ανάδειξη των σοβαρών προβλημάτων σίτισης και μεταφοράς των μαθητών του Μουσικού Σχολείου.

Είχαν προηγηθεί 3 συναντήσεις – διαπραγματεύσεις με τον Δήμαρχο Βασίλη Μιχαλολιάκο και άλλους υπεύθυνους του Δήμου με τρεις από τους συνεθελοντές μας (Φώτης, Κουήν, Ασλάμ) ώστε να μας δοθεί η ανάλογη άδεια. Οι εθελοντές δάσκαλοι δεν είναι αργόσχολοι, αλλά άνθρωποι του καθημερινού μόχθου με πολλαπλές υποχρεώσεις και παρόλαυτά έκαναν τον χρόνο τους λάστιχο για να συναντήσουν 3 φορές πρωινά εργάσιμων ημερών τον κο Μιχαλολιάκο για την συγκεκριμένη άδεια. Μας δόθηκε τελικά από τον ίδιο τον Δήμαρχο και μόνον προφορικά (και ουχί γραπτά). Δεν έγιναν αναφορές για την έκταση (πόσα τετραγωνικά) και την μορφή στιλ της εκδήλωσης, παρά μόνον για την μέρα και την ώρα και ότι φέτος οργανώνουμε συναυλία με τα παιδία του Μουσικού.

Επ’ ευκαιρίας ο Δήμαρχος από την πλευρά του υποσχέθηκε -πάλι προφορικά- την οικονομική ενίσχυση του ΑΣΜΠ, σε απάντηση πολλαπλών και επαναλαμβανόμενων αιτήσεων μας που είχαν προηγηθεί προς τον Δήμο Πειραιά εδώ και τρία χρόνια (μέχρι σήμερα που βγάζουμε αυτή την ανακοίνωση ενίσχυση δεν έχουμε δει, υποσχέσεις έχουμε ακούσει προφορικά και μόνον και από τον πρώην και από τον νυν δήμαρχο!) Δεν ξεχνάμε βεβαίως, ότι προς τιμήν του είναι ο μοναδικός δήμαρχος που έχει παρευρεθεί στην ετήσια γιορτή αποφοίτησης του ΑΣΜΠ, τον Ιούνιο του 2011, οπότε αποφοίτησαν 153 μετανάστες ενήλικοι μαθητές , είχε δει τι δουλειά γίνεται και είχε πει τότε χαρακτηριστικά: «…εδώ στον Πειραιά, μια πόλη που γνωρίζει από προσφυγιά… (οι μετανάστες) όχι μόνο δεν συμμετέχουν σε πράξεις βίας αλλά ασχολούνται με την γλώσσα και τον πολιτισμό… κι εδώ παράγουν πολιτισμό συνεπικουρούμενοι από ένα επιτελείο εθελοντών δασκάλων»… Τότε δεν είχαμε καταλάβει πως τα λόγια αυτά ήταν στα πλαίσια της πολιτικής «…καρότο και μαστίγιο»!

Επί του θέματος, κι έχοντας ξεμπερδέψει με όλες τις νόμιμες διαδικασίες, στήσαμε την Κυριακή 18.12.2011 μια ομπρέλα κι δυο τραπεζάκι στα οποία υπήρχαν χειροποίητες, χριστουγεννιάτικες και μη, κατασκευές των μεταναστών/τριών μαθητών/τριών αλλά και των δασκάλων του σχολείου καθώς κι ένα τραπεζάκι με γλυκά και ποτά που προσφέρονταν στον κόσμο. Όμως ο ηλεκτρολόγος του Δήμου, που θα μας συνέδεε το ρεύμα για την μικροφωνική, ήταν άφαντος. Να σημειώσουμε εδώ ότι η μικροφωνική ήταν ευγενική χορηγία της μέλους μας και συνεθελόντριας, κας Ρούλας Λιάτσου –και τονίζουμε ότι δεν είχαμε ούτε την υλική, ούτε και την οικονομική συνεπικουρία του Δήμου μας σε κανένα επίπεδο. Τηλεφωνήσαμε επανειλημμένα από τις 10:00πμ. στο δήμο για αυτό το θέμα και οι απαντήσεις ήταν «…έρχεται όπου να’ ναι…». Αντιθέτως, εμφανίζεται κατά τις 11:00 η Δημοτική Αστυνομία με μια μεζούρα στο χέρι, λέγοντας ότι καταλαμβάνουμε περισσότερο χώρο από τα έξι (!) τετραγωνικά που προέβλεπε ο Δήμος για μας (γρίφος: πόσα τ.μ. πιάνουν τρία στρογγυλά τραπεζάκια διαμέτρου 60εκατοστών και μια ομπρέλα; Ε, δεν μπορέσαμε να τα υπολογίσουμε με τα απλά μαθηματικά που μάθαμε στο σχολείο). Από κοντά και ο υπεύθυνος για την Δημοτική Αστυνομία κος Δαβάκης ζητώντας μας εκτός των άλλων και με ρητή τηλεφωνική εντολή του ίδίου του Δημάρχου μας, να κατεβάσουμε τα πανό που είχαμε αναρτήσει στον περιβάλλοντα τοίχο του σιντριβανιού, γιατί κατά το γούστο του (και καπέλο του!) πρόσβαλλαν την αισθητική της πόλης. Κατεβάσαμε, λοιπόν, τα πανό και τα κρατήσαμε στα χέρια μας, κάτι που δεν μπορούσαν να μας απαγορεύσουν. Παρόλα αυτά, επέμειναν επιτακτικά στις απαιτήσεις τους. Μη θέλοντας χρονιάρες μέρες να δημιουργήσουμε ένταση, νιώθοντας δε την ευθύνη της παρουσίας των τόσων μαθητών του Μουσικού και των γονιών τους, υποχωρήσαμε. Και τα δυο από τα τρία πανό κατέβηκαν, και τα τραπεζάκια περιορίστηκαν στα απαιτούμενα τετραγωνικά. Μα μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα:

-λογοκρισία στον Πειραιά;

-καταπάτηση δικαιώματος ελεύθερης έκφρασης και κίνησης στις πλατείες;

-κατοχύρωση του αλαλούμ (με δεκάδες τσαντίρια στημένα στη πλ. Κοραή που προσφέρουν υποβαθμισμένη και πανάκριβη «διασκέδαση») ως η νέα γιορταστική μας αισθητική; Όπως επίσης αναπάντητος

– κι ο γρίφος της μαθηματικής εξίσωσης με τη μεζούρα.

Στο μεταξύ, ο ηλεκτρολόγος ήρθε τελικά τις 11:40 και λόγω έλλειψης χρόνου δεν είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε τις ανάλογες δοκιμές για την ποιότητα του ήχου. Η συναυλία των μαθητών, που ήδη ξεπάγιαζαν περιμένοντας την επίλυση όλων των ανωτέρω προβλημάτων, ξεκίνησε με καθυστέρηση και με αρκετά ηχητικά προβλήματα. Παρόλαυτά τα παιδιά δεν «μάσησαν», έπαιξαν απτόητοι με ενθουσιασμό και κέφι, ζέσταναν με τις φωνές και τις μελωδίες τους όλους μας, όλους εκτός από τον ίδιο τον δήμαρχο και την συνοδεία αντιδημάρχων, συμβούλων και μπράβων του, που πέρασαν κατά τις 2:00μμ. από την πλατεία, ενώ η συναυλία συνεχιζόταν. Όχι, εκείνοι δεν στάθηκαν ούτε χαιρέτισαν την μοναδική μη εμπορευματοποιημένη εκδήλωση της ημέρας. Οι μετανάστες-στριες και οι πρόσφυγες είναι ισότιμοι πολίτες που ζουν στις ίδιες δυσοίωνες συνθήκες, για να μην πούμε χειρότερες, μαζί με όλους εμάς. Πληρώνουν τα τέλη, τα χαράτσια, βιώνουν την ανεργία, τις περικοπές και τη πάσης φύσεως ταλαιπωρίες. Ενώ είναι υποχρέωση του Δήμου μέσω του ΣΕΜ (Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών)*1. να αναλάβει τον εορτασμό της Μέρας του Μετανάστη*2., ο Δήμος Πειραιά επέλεξε όχι μόνο να μην καλοδεχτεί την εκδήλωσή μας, αλλά και να εμποδίσει το ΑΣΜΠ με σαθρά και ανυπόστατα επιχειρήματα.

Καταλαβαίνουμε τις οικονομικές δυσκολίες, και του ίδιου του Δήμου και του εμπορικού κόσμου της πόλης μας, όμως να φτάσει όχι μόνο να μην καλοδεχτεί την γιορτή αλλά και να μας εμποδίσει, ενώ εύκολα κι απλόχερα παραχωρεί ολόκληρο το κέντρο της πόλης για κάθε είδους εμπορευματοποιημένης δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένης και μιας τερατώδης πίστας παγοδρομίου, διατυμπανίζοντάς το ως επίτευγμα το ότι «δεν κόστισε ούτε ένα ευρώ στον Δήμο», πάει πολύ. Μέσα σε ένα εορταστικό (για ελάχιστους) κλίμα, που οι άνεργοι και οι άστεγοι διαρκώς αυξάνονται το μόνο που μας έλειπε ήταν ένα παγοδρόμιο!

Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά πρωτοβουλιακά αναλάβαμε να πραγματοποιήσουμε την εκδήλωση έχοντας στις τσέπες μας μόνο …αλληλεγγύη. Παρά τις παρενοχλήσεις της δημοτικής Αστυνομίας και των επικεφαλής του Δήμου Πειραιά, η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με αρκετή επιτυχία. Ο κόσμος που περνούσε ήταν θετικός, σταματούσε και μιλούσε με τους μετανάστες και με τους δασκάλους του σχολείου, παρατηρούσε τις χειροποίητες κατασκευές, δεχόταν με ευχαρίστηση τα κεράσματα και φυσικά χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό τους νυν και μελλοντικούς μουσικούς της πόλης μας. Όλοι… εκτός από…

Σας επισυνάπτουμε:

*1. τις εκδηλώσεις που οργάνωσε το ΣΕΜ του Δήμου της Αθήνας,

*2. το φετινό συνολικό Σχέδιο Δράσης του Υπουργείου Εσωτερικών με προϋπολογισμό 5.410.450,64€, που αποδεικνύει περίτρανα τη γνωστή ρήση του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου: «λεφτά υπάρχουν». Το ΑΣΜΠ δεν έχει το «σθένος» προσέγγισης στο Σχέδιο αυτό, όμως κάθε ΣΕΜ (που απόσο γνωρίζουμε δεν έχει καν συγκληθεί ακόμη στον Πειραιά) όχι μόνον θα μπορούσε, αλλά και οφείλει να εκθέσει Σχέδιο Δράσεις για την απορρόφηση μέρους των κονδυλίων αυτών, ώστε να συνδράμει στο μεγάλο θέμα της Ένταξης Μεταναστών. Ιδού η Ρόδος…

Comments are closed.